دوستی گفت: عاقل شو             تا بتوانی زندگی کنی

عاقل شدم

عقلم گفت: زاهد شو                تا بتوانی راه درست زندگی را انتخاب کنی

زاهد شدم

قلبم گفت: عاشق شو              تا بتوانی زندگی ات را ببخشی

وقتی تو نیستی نه هست های ما چونان که بایدند و نه بایدها

مثل همیشه آخر حرفم و حرف آخرم را با بغض می گویم

عمریست لبخند های لاغر خود را در دل ذخیره می کنم   باشد برای روز مبادا

اما در صفحه های تقویم روزی به نام روز مبادا نیست آن روز هر چه باشد روزی شبیه دیروز

روزی شبیه فردا روزی درست مثل همین روزهای ماست .

اما کسی چه می داند شاید امروز نیز روز مبادا باشد .

وقتی تو نیستی نه هست های ما چونان که بایدند و نه بایدها

هر روز بی تو روز مباداست

نمی دونم این حد از دوست داشتن تو چطور توی قلبم جا شده

                                چقدر قلبم بزرگ شده         به اندازه ی همه ی دنیا

                                                                                            شاید هم بزرگتر

آینه ها در چشم ما چه جاذبه ای دارند

آینه ها که دعوت دیدارند          دیدارهای کوتاه            از پشت هفت دیوار

دیوارهای صاف      دیوارهای شیشه ای شفاف

دیوارهای من        دیوارهای تو              دیوارهای فاصله بسیارند

آه دیوارهای تو همه آینه اند        آینه های من همه دیوار

هميشه مواظب بودم كه هيچ كس بي اجازه وارد قلبم نشه

براي همين يه قفل بزرگ به قلبم زده بودم و خيالم راحت بود   اما 

                                                                     فكر كنم يكي شاه كليد قلبمو پيدا كرده

راه دور

           مسیر ناهموار

                                با پاهایی خسته     و     قلبی شکسته

تنها عشقم مرا وادار به حرکت می کند 

                                                          و

                                                                    امیدم به تو

دستم رابگیر           

                                     پروردگارا بیش از پیش به کمکت نیازمندم

در ساکت ترين ساعات شب چه غوغايي در اين پهنه ي طوفاني و بي افق دلم برپاست چه ها 

که مي خواهم بگويم ولي کلمات هنوز پا به عرصه ي ظهور نگذاشته در حلقومم يخ مي زنند ! 

چه خون ها که مي خواهم گريه کنم اما به چشمم نرسيده بلوري مي شود و ترک برمي دارد .

حتي خاطرات گنگ اين غوغا نيز نمي تواند به مغزم خطور کند از اين همه بيداد و عصيان

مي ترسم از اين همه تبعيض ها و بي قراري ها و چه و چه ها ..........

مضطربم ! از اينکه مي بينم و مي فهمم و به همين خاطر از هر مترسک توخالي و پوشالي

دلم  به درد مي آيد و مي لرزد . دوستي مي گفت : حماقت موهبتي است زيرا آدم مي تواند

 ياد نگيرد  اما نمي تواند تصميم بگيرد که نفهمد ! و همه ي درد ها از زماني شروع مي شود

 که مي فهمي !  همان لحظه اي که با شکوه ترين لحظات براي توست اما دريغا ...............

دريغا که گاه به پايين ترين درجه سوق داده مي شوي و آنوقت است که گودال تنگ و باريک

گمراهي تا گردن در برت مي گيرد . چه سخت است رستن از اين چاه گمراهي و ابدي !

کنار پنجره مي روم مهتاب قشنگي ست اما نور سيمين و زيباي آن نيز کفاف اين همه

 تاريکي و ظلمت را نمي دهد .